De Tientjesacademie

De Tientjesacademie is ontstaan in 2010, opgericht in 2011.

Persoonlijk verhaal

In juli 2006 werd ik door het bestuur van De Kleine Hoeve, een zorgboerderij in oprichting, benaderd of ik mee wilde werken aan de realisering van dit prachtige initiatief waarin landbouw, zorg en onderwijs gecombineerd zouden gaan worden. Ik heb onmiddellijk JA gezegd. Het was voor mij al jaren lang een droom om onderwijs en landbouw te combineren en ik werd, met mijn onderwijs en landbouwachtergrond verantwoordelijk voor de aan te leggen moestuin van een hectare, voor de medicinale kruidentuin van 1500 m2, voor de onderwijsprojecten die daaraan gekoppeld zouden gaan worden en voor de zorg van een ernstig meervoudig gehandicapte jongeman: in beginsel zou ik mijn geld daarmee verdienen vanuit zijn PGB.

In 2007 was er een echt prachtige moestuin, een bloeiende medicinale kruidentuin met meer dan 225 soorten, bezochten wekelijks 5 klassen van twee scholen onze boerderij en hadden we een team van 8 mensen die dagbesteding kwamen halen, 4 “begeleiders” en een team van 10 ingehuurde mensen met niet aangeboren beperking (cliënten en 4 begeleiders) voor het dagelijkse werk: De Kleine Hoeve was bewaarheid geworden.



Het betekende ook hard en veel werken met onwijs leuke mensen die heftige rugzakken met zich meedroegen. En plukkend, wiedend, zaaiend en potend kwamen gesprekken gemakkelijk op gang. Je werkt buiten, op enige afstand van elkaar, het regent vaak in Nederland, dan zie je de tranen niet en op een of andere manier deden gesprekken die we hadden de mensen goed.

“Erna,” zeiden mensen dan, “jij moet coach worden!” Ik had eigenlijk geen idee wat dat was, een coach, ik praatte gewoon met de mensen, maar toch was ik soms nieuwsgierig en dan zocht ik op het internet naar “coach” en opleidingen daartoe. Ik schrok me vervolgens elke keer suf van de prijzen en klikte het dan gauw weer weg. Ik was in 2006 op een hele slechte manier gescheiden, ik ben weggelopen om precies te zijn, met niks dan van 10 mensen 400 euro die ik dus als schuld had staan en werkte voor een tamelijk klein salaris keihard in mijn droombaan. Betekende dat ik per saldo meestal een stukje maand over had aan het eind van mijn salaris. Daarnaast had ik de fulltime zorg voor mijn vier zeer creatieve boys, dus een opleiding zat er niet in.

 

 

Het bleef terugkomen en in de zomer van 2007 zat ik op een druilerige zondag weer eens te surfen. Via,via kwam ik op een blog-pagina over een levensveranderende film. Ik ben eens gaan zoeken en kon hem waarachtig terugvinden: man….: http://frankbruining.typepad.com/inspiratie/2007/07/freedom-writers.html

 

Ik heb al meer dan 30 jaar geen TV meer, en, zoals ik al zei: ik heb creatieve boys. Geen TV was nooit echt een issue, ze zaten op de Vrije School: daar zijn ze niet enthousiast over TV en zo, maar toch zagen mijn boys natuurlijk wel dat andere mensen TV’s hadden, dus togen ze langs de straten en vonden natuurlijk wel zo’n ding. Vol spanning werd die, met het gezamenlijke gezin ervoor gezeten, in het stopcontact gestoken om tot grote frustratie te ontdekken dat er dan alleen maar mist komt. Geen probleem: een videorecorder is ook echt te vinden, dus we hadden wel een kast met videorecorder: we konden films kijken. En dat deden we vrij geregeld.

Na mijn scheiding herhaalde zich dit proces, vonden ze zelfs een dvd-speler (echt alles is in Nederland op straat te vinden) en op die gedenkwaardige middag besloot ik met mijn jongste zoon die film waar Frank over schreef te halen in de videotheek. Freedom writers.


Dat was nog een hele toer, om vijf voor 9 ’s avonds stormden we de grootste videoland van Breda binnen na een zoektocht van een hele middag en konden we de film uiteindelijk kijken.

Een aardschok! Geloven in kinderen, geloven in mensen, álles geven voor je ideaal: daar werd iets enorms geraakt in mij. Dát wilde ik ook!

Midden in de nacht schreef ik Frank: het verhaal van de jacht op de video, mijn geraaktheid, dat ik hem wilde ontmoeten en dat ik coach wilde worden.

Die maandag stond ik in het tuinbonen veld. Ik verwachtte een telefoontje van Demeter (voor die tuinbonen) en was even de weg kwijt toen ik ene Frank Bruining aan de telefoon had. Hij had mijn mail gelezen en was geraakt. Hij wilde kennis komen maken en ik kreeg zijn opleiding.

De woensdag daarna kwam Frank naar de boerderij, liet ik hem alle te gek mooie plekjes zien, de tuinen, de koeien, het bos en kreeg ik zijn opleiding die NLP bleek te heten. Ik had geen idee. Tot in september zei hij en vertrok.

 

De zomermaanden zijn topseizoen in de tuinbouw, dus tijd om uit te zoeken wat NLP was had ik niet. Ik had wel uitgezocht dat ik 18 x naar Rilland moest en dat overlegd met mijn team. Ik durfde nooit wat voor mezelf te vragen, maar dit wilde ik zo graag en ik had het gevoel dat dit zo’n bijzondere kans was dat ik met mijn team overlegde en die stemde in: leek ze heel zinvol voor het bedrijf.


En zo meldde ik me op een maandag in september 2007 in het Klooster te Rilland Bath, een uur te laat zoals mij betaamde (tsssss). Ik stapte binnen in een kring mensen, er lagen kaarten op de grond en Frank, die er gelukkig was, zei: Welkom, precies op tijd, trek maar twee kaarten…  En zo begon mijn NLP avontuur.

 

My God, een avontuur was het.

Ik kreeg tools, inzichten, oefeningen. Ik was als een spons: ik zoog het op. Het was zo heerlijk om weer te leren, om informatie te krijgen maar vooral inzicht.

Ik kan niet meer precies vertellen wat er allemaal gebeurde, maar voor mij begon met mijn NLP opleiding in september 2007 mijn nieuwe leven.

Eindelijk ging ik zien wat ik deed, en vooral niet deed. Begon ik te overzien hoe ik mijn opvoeding leefde: oudste meisje in een tamelijk traditioneel Brabants dorpsgezin. Hoe ik de “oude regels” leefde. Hoe die niet bij mij paste en dat ik een keuze heb… Dat ik grenzen mag stellen en dat ook kan (leren in ieder geval). Ik ging mijn aandeel in mijn ingewikkelde huwelijk zien, ik ontdekte hoe Fout ik mezelf vond, hoe indirect tot niet ik communiceerde.


En ik certificeerde in maart 2008 met een presentatie over mijn anker Lef dat ik inzet om te gaan leren benoemen wat er is.

Voor mij was die presentatie een afscheid van een pad dat ik nog niet wilde verlaten. Maar ook daar zag ik weer eens geen keus: ook de masteropleiding kost een vermogen en dat had ik nog altijd niet, dus nam ik afscheid van mijn geliefde trainers Ted, Mark en Frank.

Ted echter trok me aan mn haren. “Tot in september!” zei die. Ik legde hem uit dat dat echt niet ging gebeuren. “Heb je een idee wat jij ons hebt geschonken? “ vroeg hij toen. Ik geloof dat ik nog nooit een idiotere vraag had gehoord. Ik hun???? Zij mij bedoelde hij zeker.

Hij vertelde me dat ik een experiment was geweest. Frank was zo geraakt door mijn verhaal dat ie tamelijk impulsief had voorgesteld mij de opleiding te geven. Ze waren er eigenlijk van overtuigd dat als je iemand iets geeft, gewoon geeft, dat ie het dan niet op waarde schat. Ik had, in hun ogen, het tegendeel bewezen. En dat inzicht bezorgde me toegang tot de masteropleiding. Opnieuw een geschenk.

Die zomer stortte ik in. Juli 2008. Mijn huisarts verklaarde me burned out, ik bleek een slecht arbeidscontract te hebben en half augustus vroeg in mijn bijstandsuitkering aan. Het was op en uit. Het enige sprankje hoop was de start van mijn master-opleiding in september waarvoor ik de reiskosten niet had. Gelukkig had ik een te gekke contactpersoon bij de sociale dienst die het enorm waardeerde dat ik mijn opleiding door wilde zetten: de sociale dienst betaalde mijn reiskosten.

Het jaar van de masters staat in de kronieken van mijn leven als een van de zwaarste en een van de mooiste. Ik trok de deksel van mijn beerput af, liet onverminderd kwartjes vallen, ik belandde bij de voedselbank: ik had op mijn huis en mijn kinderen na werkelijk niets meer te verliezen: wat een rijkdom, wat een vrijheid.

Ik studeerde af in april 2009. Ik heb vrede gesloten met mezelf. Ik mag Erna zijn. Ik omarmde mijn ingewikkelde kant waardoor mijn ontwikkelde kant tot haar recht mag en kan komen. Ik zong Ik Hou van Mij en ik meende het! En dat blijf ik menen.

Eindelijk kon ik mijn vleugels uitslaan en doen wat ik te doen heb. Stilletjes had ik besloten dat ik NLP-trainer wilde worden: NLP is ongetwijfeld niet HET pad, maar het is een Pad. En het is een pad dat past bij wie ik ben, past bij wat ik wil en kan.


Omdat ik thuis zat had ik tijd om voor Commitments wat eenvoudig werk te doen. In ruil daarvoor mocht ik de Master Teacher opleiding volgen en assistentschappen gaan doen voor mijn trainerschap. In juli van 2009, ik zat een jaar thuis en was aardig opgeknapt, zocht ik naar manieren om mijn boys een ander voorbeeld te geven dan een uitgetelde moeder op de bank. In juli van dat jaar bedacht ik samen met een vriendin het tientjes-idee: als wij onze talenten nou eens in de wereld zouden zetten voor…. Wat heb je soms nog in onze situatie? Een tientje! Dus besloten we voor mensen in onze situaties: alleenstaande moeders in de voedselbank, workshops te gaan verzorgen in persoonlijke ontwikkeling. Voor een tientje en breng vooral je buurvrouw mee, riepen we.

 


Op Commitments riepen ze wat anders: NLP op elke Straathoek, zei Frank altijd. Ik zei hem: lieve Frank, prachtig! En je slaat nogal wat straathoeken over. Vooral die in mijn wereld met opleidingen van 3000,= en meer…. En daar had ik wat op bedacht:

In september 2009 zaten we een keer samen te eten en vertelde ik hem mijn plan: als ik nou eens 12 mensen in mijn wereld NLP zou trainen? Ik had inmiddels een asssistentschap gedaan, ik had ook een afgestudeerde trainster bereid gevonden met mij te trainen. 12 Mensen in mijn wereld die ik de opleiding zou schenken op basis van Pay it Forward, ook al weer zo’n te gekke film. 12 Mensenkrijgen de opleiding en doen daar iets moois voor terug?

Frank rekende, 12 x 3000…… wat ie nooit zou krijgen, niet van die mensen, hij geloofde in mijn plan en zei: OK, als jij het doet, maak ik het mogelijk.

In januari 2010 had ik de eerste 12 mensen bijeen. Voedselbank en bijstandsgerechtigden, mensen tussen wal en schip op de bodem van de put van het leven. Een groep lamgeslagen en moedeloze mensen zonder perspectief.


20 dagen later stonden er 12 mensen fier op een podium. Met plannen, met lef en met een toekomst. En ik wist wat ik te doen had. Niks had me ooit meer gebracht dan deze training. Wat een Groot Genieten om het in mijn ogen zo effectieve en vooral eenvoudige NLP te mogen geven aan mensen die dat normaliter echt niet binnen hun bereik zouden krijgen.

Ted en Frank waren laaiend enthousiast: ze wilden dat het een vervolg kreeg: ik mocht door. Zowel mn practitionergroep mocht de masters gaan doen en ik mocht een nieuwe groep starten. Ook mijn contactpersoon van de sociale dienst zag wat hier gebeurde en gaf toestemming.

 

In juni 2011 studeerde ik af als Master Teacher en als trainer bij Commitments en in december richtte ik met mijn vriendin-collega Yvon de Tientjesacademie op. Het instituut to be waar NLP op elke Straathoek waarheid gaat worden. Het bedrijf ook waar ik mijn geld in ging verdienen: ik had inmiddels een paar leuke opdrachten dus had in augustus van dat jaar de sociale dienst met de welbekende gouden handdruk van 750,= verlaten.

Het idee was een succes: mensen namen hun Pay it forward heel serieus en gingen hun talent als vrijwilliger bij stichting Tientjes leven. Er ontstond een levendige community waarin mensen communicatief goed onderlegd met elkaar op basis van vrijwilligheid en gelijkwaardigheid te gekke dingen deden. En doen: het werkt nog steeds.

Inmiddels had ik op Commitments, waar ik intussen ook trainer was, een directeur van een basischool uit Maastricht in zowel mijn practitioners als mijn mastergroep gehad. Een heel enthousiaste vrouw die net zo gek is van NLP als ik. Onderwijs heeft mijn hart en natuurlijk ben ik helemaal enthousiast over de mogelijkheden die ik mensen op de bodem kan bieden. Maar wat nou als kinderen in Nederland gewoon in de klas al NLP leren? Hoe te gek zou het zijn als we in Nederland naast rekenen, lezen en aardrijkskunde ook leren communiceren? Dat rapport maken net zo gewoon is als de tafel van vijf? Dat ankeren gewoon onderdeel is van het lesprogramma en de vooronderstellingen algemeen bekend? Hoeveel ellende zou dat schelen in mensenlevens?

 


Om de haverklap maakten we plannen. Nu ben ik vooral van het doen, zij ook, dus na een paar keer plannen riepen we: we gaan het doen. En in januari 2013 begonnen we met een experiment op OBS Binnenstad in Maastricht. Groep 8 zat net voor de CITO, gaf nogal wat stress, of we daar niet mee konden beginnen, vroeg de juffie die wel “iets wilde zien van dat NLP”.

En zo begonnen we een middag in de week NLP-les te geven. Prachtige weken volgden waarin we een berg ervaring opdeden die iedereen die we erover spraken enthousiast maakte. Het was duidelijk: OBS Binnenstad Maastricht zag het effect van NLP en wilde meer. In september startten we de eerste groep practitioners aan 11 leerkrachten uit de stichting Jong Leren. En ik besloot een boek te schrijven: Jong Leren communiceren, een handleiding voor NLP in het basisonderwijs.

 


Een handleiding aangevuld met ervaringsverhalen van de leerkrachten die we trainden. Het boek werd geschreven, leerkrachten raakten geïnspireerd en inmiddels draaien we in Maastricht voor het tweede jaar: een mastergroep van 9 en een practitionergroep van 10 deelnemers. NLP sijpelt in Maastricht het basisonderwijs binnen. Een droom groeit.

De practitioners en de masters ontmoetten elkaar: 9 mensen die de afgelopen twee jaren zo’n beetje elke woensdagmiddag en avond besteed hadden aan NLP. Mijn eerste masters. Die zo’n te gekke groep zijn geworden, zulke mooie modelleringen hebben gedaan en 10 Piepjes, practitioners die de overige woensdagmiddagen en ~avonden vulden met de wondere wereld van NLP. Die zwoegden op hun outcome (eentje liep de Via Maastricht, de marathon op 6 juni …) en die het loei spannend vonden een metafoor voor elkaar te schrijven.

Ze kwamen bijeen en samen vierden we hun afstuderen met heel veel lachen, heel wat tranen en de geboorte van het Kom Leren Spelen met NLP- team.

Volgend jaar gaan we opnieuw van start met een nieuwe club practitioners en de Piepjes gaan bijna en masse door voor hun masters. Ontroerend, niet met woorden te beschrijven en NLP op elke straathoek, de slogan van Ted en Frank, mijn missie druppelt langzaam verder Nederland in.

De pay it forward opleiding voor komend seizoen heeft  46 aanmeldingen. We hebben er met veel vlieg- en stuntwerk 34 geplaatst. En van de 16 practitioners van vorig jaar hebben we een mastergroep van 12… We zijn aangesloten bij de Bredase Vrijwilligersacademie en trainen dit jaar ook Bredase Vrijwilligers: mensen die in hun vrije tijd Breda op vele manieren mooier maken. 

Aanvullende gegevens